bulutlar örüntüsü

hava kapanır, her yer koyulaşır, sıcak basar. gök gürültüsü gelir ardından. kendi sesinizi bile duyamayacağınız kadar yüksektir. şimşekler çakar, her yer bir aydınlanıp bir kararır. ardından bir gök gürültüsü daha derken bir anda değil bardak tankerden boşalırcasına yağmaya başlar. oluk oluk sular akmaya başlar. gök yüzü kendini temizliyormuş gibi saatlerce sürer böyle. o yağdıkça dışarda ıslananlar telaşlanır koşarak evlerine giderler. sevinirsiniz evde olduğunuz için. bir başkasına bakarsınız; paçaları çamur olmuştur, dizine kadar sırılsıklamdır. üzülürsünüz. üstelik havanın kapalı olması da üzülmenizi daha da kolaylaştırır.

camın yanından uzaklaşıp yatağa uzanırsınız. aklınızdan tüm olumsuz düşünceler geçer, hava kötü ya. içiniz daha kararır böylece. evde eksik bir malzeme vardır, gidip almak istemezsiniz. arkadaşınıza gitmek istersinz, ıslanmayı gözünüz yemez. içinize kapandıkça kapanırsınız.

yağmur rahmettir denir. pek bir sevilir. hele ki buluttan yere düşen yağmur damlası iseniz sevmemenize imkan yoktur. belki de kıskandığınızdan sevmezsiniz. 

08.08.09 tarihinde yazmışım bunu. şu anki halimi görmüş gibi. kahve yapmaya bile  üşeniyorum. yemek yemek harici yataktan çıkmadım. bir tarafta müzik, kitap, battaniye. diğer tarafta perdeler çekilmiş, gün ışığının tadı çıkarılmak istenmekte. başımda müthiş bir ağrı. kendi şarkılarından sıkılmış, yenilik arayan biri için güzel geliyor radyo. radyo ekseni sıkılmadan dinleyebiliyorum bu yüzden. öff bu da neymiş demeden şarkının amacından farklı çağrışımlara sebep olabiliyor. ha bir de kapalı havalarda iyi gidiyor, kış buna belki uymaz ama sonbahar akşamlarında enfes! bir de bülent ortaçgil şarkısı var; yağmur. teoman'dan dinlenesi. unutmadan söyleyeyim dedim.

konuyla bağımsız kendini zorla yazdırmak isteyen bir şey daha var; uzun zaman sonra tekrar dinlediğim bir şarkı. kendini sevdirip yüzümde ebleh bir gülümseme yaratan; the cardigans- kiss me. içe ılık hava esen rüzgar gibi bir etki yaratıyor. 

ve son; yeni bir ay. kasım...