dibinden kesilmiş tırnak acısı

gözlerini açtığında ilk onun adını söylüyor ve; 
-nerede o?
annesinin gözleri ağlamaktan şişmiş ve kızarmış. yutkunuyor ve cevap veremiyor. 
-ne kadardır buradayım? diyor genç adam. 
annesi güç bela cevap veriyor; 
+bir haftadır.
-ya peki o nerde? iyi mi?
+o yoldayken öldü. yetiştirememişler hastaneye.
adamın başından kaynar sular dökülüyor adeta. birer ikişer inmeye başlayan göz yaşları şimdi boşanıyor. ne kadar olduğunu bilmeden sessiz sessiz ağlıyor. annesi elini tutup sakinleştirmeye çalışıyor... nafile. ancak şimdi konuşmaya fırsat bulup kendi kendine kızıyor;
-o ölmemeliydi. kazayı yapan bendim. ben ölmeliydim. tüm hata benimdi. neden o? neden ben bir hafta komadayken o daha buraya yetişemeden öldü ki?


genç adam hastaneden çıktığında psikolojik tedaviye başlıyor. tam bir sene boyunca sürekli onu bir başkasına geri getirmesini istercesine anlatıyor. her anlarını anlatıyor, onu ne kadar sevdiğini defalarca dile getiriyor. ancak bir sene sonra dış dünyaya alışmaya başlıyor. üniversiteye gitmek istiyor, daha ilk ayı dolduramadan geri dönüyor evine. askere gitmeye karar veriyor bu zaman içerisinde hani belki iyi gelirdi uzaklaşmak yaşadığı yerden. ama ne fayda. hiç aklından çıkmadı ki o ilk ve tek sevdiği kız. neredeyse her hafta gitti mezarına. içmeye başlıyor bu dönemde. her gece aldığı alkolle beynini uyuşturmaya çalışıyor. uyuştukça acısı azalıyor biraz. çalışmak istiyor ve kendine bir iş kuruyor sırf çalışıyor olmak için çalışıyor. aklında ise hep aynı şey. aradan altı yıl geçmesine rağmen bir başkası geçmiyor aklından, gözünün ucundan. hep hatasını düşünüyor. her akşam, neredeyse altı senedir her akşam beynini uyuşturup onun yanına gitmeye çalışıyor, göz yaşlarıyla da mezarını da suluyor ve soruyor; acaba yaşıyor muyum diye?

not: gerçek olmadığına inanmak daha mı az üzer?